برفته

«لغت نامه دهخدا»

[بِ رَ تَ / تِ] (ن مف / نف) نعت مفعولی از برفتن در همهء معانی. || درگذشته. متوفی :
از برفته همه جهان غمگین
وز نشسته همه جهان دلشاد.(از تاریخ بیهقی).
رجوع به رفتن و رفته شود.