بزرگ سایه

«لغت نامه دهخدا»

[بُ زُ یَ / یِ] (ص مرکب)بلندسایه. باعظمت. بلندپایه. نعمت و راحت و نواخت رساننده به مردمان :
میر بزرگ سایه و میر بزرگ نام
میر بلندهمت و میر بلندرای.فرخی.