بزرگ عطا

«لغت نامه دهخدا»

[بُ زُ عَ] (ص مرکب)بزرگ دهش. بسیاربخشش :
صفتش مهتر گشاده کف است
لقبش خواجهء بزرگ عطا.فرخی.
ای ستوده خوی ستوده سخن
ای بلنداختر بزرگ عطا.فرخی.
خدایگان جهان خسرو بزرگ عطا
روا نداشت یکی بنده بی عطا دیدن.سوزنی.