بزگوش

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِخ) از اشعار شاهنامه برمی آید که محلی بوده است :
ز بزگوش تا شهر مازندران
رهی زشت و فرسنگهای گران.فردوسی.
ز بزگوش و سگسار و مازندران
کس آریم با گرزهای گران.فردوسی.
وز آن روی بزگوش تا نرم پای
چو فرسنگ سیصد کشیده سرای.فردوسی.