بزیب

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ص مرکب) (از: ب + زیب) زیبا. جمیل :
گل صدبرگ و مشک و عنبر و سیب
یاسمین سپید و مورْد بزیب
این همه یکسره تمام شده ست
نزد تو ای بت ملوک فریب.رودکی.