بزیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ] (مص) وزیدن. (برهان) (فرهنگ شعوری) (آنندراج) :
ای نقش مهر بر همه دلها نشسته ای
وی باد لطف بر همه تنها بزیده ای.
اثیرالدین اخسیکتی.
هود هدی توئی و من از تو چو صرصری
بر عادیان جهل بعادت بزیده ام.خاقانی.
|| زدن پنبه و غیره. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا): الحلیج؛ پنبهء بزیده. الحلاج؛ پنبه بز. (مهذب الاسماء خطی از یادداشت مرحوم دهخدا).