«لغت نامه دهخدا»
[بَ ذَ] (معرب، ص) بزیدج. اص فارسی پهلوی است از فژیذک یا ویژیدک بمعنی مختار و برگزیده. و کلمهء ویژه نیز از همین ریشه است. (از حاشیهء جلال همائی بر التفهیم ص318).