«لغت نامه دهخدا»
[بُ بُ دَ] (مص مرکب)الغبطه؛ بژهان بودن. یعنی آرزو بردن به نعمت کسی که این چنین نعمت مرا باشد. (مجمل اللغه، از یادداشت مرحوم دهخدا). غِبطه. (تاج المصادر بیهقی، از یادداشت مرحوم دهخدا).