بژیشه

«لغت نامه دهخدا»

[بُ شَ / شِ] (اِ) بزیشه. اردهء کنجد و ثُفل کنجد روغن کشیده را گویند و آن به ارده مشهور است و از آن حلوا سازند: الراشی؛ بژیشهء کنجد در روغن نشسته. (مهذب الاسماء نسخهء خطی)(1).
(1) - چنین است در دو نسخهء خطی مهذب الاسماء کتابخانهء مؤلف. در نسخهء خطی دیگر: اموالشی، بزیشه. و دنبالهء مطلب را هم ندارد.