بسر تازیانه بخشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ سَ رِ نَ / نِ بَ دَ] (مص مرکب) بسر تازیانه دادن. چیزی را سهل و فرومایه دانسته به اشارهء سر تازیانه عطا فرمودن. (آنندراج) :
آوریدی جهان به تیغ فراز
بسر تازیانه دادی باز.نظامی (از آنندراج).
خسرو بسر تازیانه بخشد
چون ملک عراق ار هزار باشد.
انوری (از آنندراج).