بشت

«لغت نامه دهخدا»

[بِ / بُ] (ع اِ) پارچهء پشمین قهوه ای برنگ طبیعی پشم که بمصرف تهیهء لباس روستاییان و زنان میرسد. قدک اعراب بادیه که تا پایین ساق آید و زمانیکه بسیار طویل باشد بنام «زبون»(1) خوانده میشود. ج، بُشوت. و البسه الخولی بشتا قصرا ازرق الی رکبتیه و علیه بشت. (دزی ج 1 ص88). || عبا یا عبای گشاد یا قطیفه ای که چون عبا بر دوش اندازند. (دزی ج 1 ص88).
(1) - در دزی بکسر زای آمده ولی در تداول عامه عراق بسکون می باشد.