بشتاسف

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِخ) (آتش...) و اما آتش بشتاسف چنین گویند که آن آتش آتشی است که به نیمور بناحیت انار بوده است. (تاریخ قم ص90). و آتشکدهء آن و آتش در آن «نیمور» بشتاسف ملک نصب کرده است. (تاریخ قم ص74).