بشکافتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تَ] (مص) ترکیدن. کفیدن. چاک شدن. شکافته شدن. تفتیق. (زوزنی). تفلیق. (زوزنی). انشقاق. تشقیق. رجوع بشکافتن شود :
می خورم تا چو مار بشکافم
می خورم تا چو خی برآماسم.ابوشکور.
هر آنکس که آواز او [لهراسب] یافتی
به تنش اندرون زهر بشکافتی.فردوسی.
خروش پیاده فغان سوار
همی سنگ بشکافت در کوهسار.فردوسی.