بشکردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ کَ دَ ] (مص) بشکریدن. شکریدن. شکردن. شکار کردن. شکار افکندن :
جهانا ندانم چرا پروری
چو پروردهء خویش را بشکری.فردوسی.
بفرمود تا پیش دریا برند
مگر مرغ و ماهی و را بشکرند.فردوسی.
|| به مجاز از پای درآوردن. درهم شکستن :
شیر گوزن و غرم را نشکرد
چونانکه تو اعدات را بشکری.دقیقی.
پدرت آنکه شیر ژیان بشکرد
بگردون گردان همی ننگرد.فردوسی.
چو بسیار شد گفتها می خوریم
بمی جان اندوه را بشکریم.فردوسی.
بزرگی بفرجام هم بگذرد
شکار است و مرگش همی بشکرد.فردوسی.
کس از گردش آسمان نگذرد
وگر برزمین پیل را بشکرد.فردوسی.
رمد شیر از او هر کجا بگذرد
به یک زخم پیل ژیان بشکرد.اسدی.
- آستین بشکردن؛ کنایه از بر زدن. بالا زدن آستین :
آستین بشکرده ای برکشتنم
طبل خود در زیر دامن میزنی.انوری.
و رجوع به شکردن شود.