بشگریدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ گَ دَ] (مص) بشگردن. شکار کردن. شکستن و شکریدن. شکردن. (از ناظم الاطباء) (از انجمن آرا) (آنندراج). و رجوع به شکردن و شکریدن و بشکردیدن و شعوری ج1 ورق201 شود :
جهانا چه بدمهر و بدگوهری
که خود پرورانی و خود بشگری.فردوسی.