بشن پد

«لغت نامه دهخدا»

[بِ شَ پَ] (اِ) بشن پذ(1). نوعی از سرود هندی است مثل دهرپد. (غیاث) (آنندراج) (ماللهند ص273 س8).
(1) - Vishnupada.