بضابض

«لغت نامه دهخدا»

[بُ بِ] (ع ص) رجل بضابض؛ مرد قوی و توانا. (ناظم الاطباء). رجل بضابض؛ مرد قوی. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر