بطرس

«لغت نامه دهخدا»

[بُ رُ] (اِخ) بطرس التلمیذ. فطرس. پطرس. پیر(1) (قدیس). یکی از دوازده تن حواری عیسی (ع) (بحدود دهم ق.م.) وی بزمان سلطنت نرون در رم در حدود 67 م. شهید شد. ذکران او 29 ژوئن است. رجوع به پطرس و تاریخ گزیده عیون الانباء ص72 و ترجمهء ابن خلدون ص62 و دزی ج1 ص94 و نخبه الدهر دمشقی شود.
(1) - Saint Pierre.