«لغت نامه دهخدا»
[بَ شَ] (ع اِ) بطشه شدت: اهالی بمقال... ناطق شده مانند مور بِطَشِت. بَطْشَت و طاس وحشت و دهشت افتاده... (درهء نادره چ 1341 ه . ش. انجمن آثار ملی ص359). و رجوع به بطشه شود.