بطیطه

«لغت نامه دهخدا»

[بُ طَیْ یِ طَ] (ع اِ) مصغر بَطیطَه بمعنی سرفه است(1). (منتهی الارب). مور سپید که بتازی سُرفَهْ نیز گویند(2). (ناظم الاطباء). کرمی است که خانه از چوبهای ناز میسازد. (فرهنگ نظام). و رجوع به بطیطه شود.
(1) - مور سپید که از ریزه های چوب خانه سازد و در آن درآید و بمیرد. (منتهی الارب: سرفه).
(2) - در منتهی الارب ضبط کلمه بُطَّیَّطَه. و در ناظم الاطباء بُطَّیْطَه ولی صاحب تاج العروس بی ضبط کلمات آرد: «بطیطه مصغر بطیطه است». در همهء نسخ چنین است و آن غلط است و صواب بُطَیِّطَه مانند دجیجه تصغیر دجاجه است. در ذیل اقرب الموارد نیز آمده است: بُطَّیِّطَه مانند دجیجه تصغیر دجاجه سرفه باشد که دانهء کوچکی است.