بظ

«لغت نامه دهخدا»

[بَظ ظ] (ع ص) درشت و سطبر. فظ بظ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). اتباع کلمه فَظّ است. گویند: هو فظ بظ یعنی غلیظ است. (از اقرب الموارد)(1).
(1) - در مؤید الفضلاء بغلط کلمهء بظ (بفتح) بمعنی آب منی حیوان آمده در صورتی که صحیح بیظ است رجوع به بیظ شود.