«لغت نامه دهخدا»
[بَ رَ / بَ غَ رَ] (ع اِ) زمینی که بعد باران کارند و بهمان نمی سبز گردد. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء). و رجوع به الجماهر ص25 و تذکرهء داود ضریر انطاکی ص82 و الاوراق ص277 شود. || و له بغره من العطاء لاتغیض؛ یعنی او دائم العطاء است. (منتهی الارب).