بغیه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ غی یَ] (ع اِ) مطلوب و حاجت. (منتهی الارب). || گمشده ای که آنرا جویند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || طلایه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (مهذب الاسماء). ج، بغایا.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر