بفت

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) بفته. مخفف لفظ بافت است که اسم مصدر بافتن است و همیشه با کلمهء دیگر مرکب استعمال میشود مثل زربفت و گهربفت. (فرهنگ نظام). مخفف بافت. (دزی ج1 ص102). رجوع به زربفت و گهربفت و بفته شود :
بگسترد برجای زربفت برد
بمرمر برافشاند دینار خرد.
اسدی (از آنندراج).
خزان بد شده ز ابر و از یاد رفت
سر کوهسار و زمین زربفت.
اسدی (از آنندراج).
یک جوق بر مثال خردمندان
با مرکب و عمامهء زربفته.
ناصرخسرو (از آنندراج) (فرهنگ نظام ذیل بفته).
|| نوعی پارچه از کتان سفید بافت هندوستان.