بفرمان

«لغت نامه دهخدا»

[بِ فَ] (ص مرکب، ق مرکب)مطیع. بنا به امر. برحسب دستور :
بلی بفرمان گویم اگر هجا گویم
از آنکه قول خداوند را بفرمانم.مسعودسعد.