بفریاد رسیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ فَرْ رَ / رِ دَ] (مص مرکب) بداد رسیدن. (آنندراج). امداد. (منتهی الارب). افزاع :
عاشق بداد خویش ز بیداد خود رسید
از زندگی گذشت و بفریاد خود رسید.
طاهر وحید (از آنندراج).