بقث

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع مص) درهم آمیختن کار خود را، و کذلک بقث طعامه و بقث حدیثه. (ناظم الاطباء). خلط کردن چیزی را، و کذا بقث طعامه حدیثه. (منتهی الارب).