بقع

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع مص) رفتن، یقال: ما ادری این بقع هو. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بجایی رفتن. (آنندراج). و لایستعمل الا فی الجحد. (اقرب الموارد). || رسیدن کسی را سختی و بلا. (آنندراج). رسیدن کسان را سختی و بلا: بقعتهم باقعه. (از منتهی الارب). || سخت گفتن. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از منتهی الارب). || بهتان نهادن کسی را: بقع الرجل مجهو. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).