بکار آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ وَ دَ] (مص مرکب)(1)استعمال کردن. (ناظم الاطباء: بکار) :
وزین در نیز شاپور خردمند
بکار آورد با او نکته ای چند.نظامی.
|| بجا آوردن و انجام دادن. (ناظم الاطباء ذیل بکار) :
کنون اندرین هم بکار آورم
برو بر فراوان نگار آورم.فردوسی.
بد فعل و عوان گرچه شود دوست به آخر
هم بر تو به کار آرد یک روز عوانیش.
ناصرخسرو.
|| کشتن و قتل کردن. (ناظم الاطباء ذیل بکار).
(1) - مرکب از حرف ب حرف اضافه + کارآوردن