بلاجهت

«لغت نامه دهخدا»

[بِ جِ هَ] (از ع، ق مرکب) (از: ب + لا (نفی) + جهت) بدون جهت. بی جهت. بی سبب. (فرهنگ فارسی معین). بی علت. بی دلیل.
- عزیز بلاجهت؛ لوس.