بلا کردن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ کَ دَ] (مص مرکب) کار عجیب بظهور آوردن. (غیاث اللغات) (آنندراج) :
نه مجنون داشت این همت نه فرهاد
تکلف بر طرف باقر بلا کرد.
باقر کاشی (از آنندراج).