بلا کشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ کَ / کِ دَ] (مص مرکب)متحمل بلا شدن. رنج بردن. سختی کشیدن :
چه مایه کشیدیم رنج و بلا
ازین اهرمن کیش دوش اژدها.فردوسی.
بیا به قصهء ایوب صابر مسکین
بلای کرم کشید و نخفت بر بستر.
ناصرخسرو.
ملاح... روزی دو، بلا و محنت بکشید و سختی دید. (گلستان).