بلبلک

«لغت نامه دهخدا»

[بُ بُ لَ] (اِ مصغر) مصغر بلبل :
بر گل تو بلبلک مطربی آغاز کرد
خواند به الحان خوش نامهء پازند و زند.
سوزنی.