بلغ السیل زباه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ غَسْ سَ لُ زُ هُ](ع جملهء فعلی) سیل به بلندیهای زمین رسید، تمثل است. (امثال و حکم دهخدا). سیل پشته را فراگرفت. نظیر کارد به استخوان رسید. کار از کار گذشت :
چه روی راه تردد قضی الامر فقم
چه کنی نقش تخیل بلغ السیل زباه.انوری.
موج خوناب گذشت از سرم و با غم تو
می نیارم که بگویم بلغ السیل زباه.
رفیع الدین لنبانی.
آتش فرقت تو خشک و ترم پاک بسوخت
صبر زین بیش ندارم بلغ السیل زباه.
نجیب الدین جرفاذقانی.
تو در میانه غوطه زن گردون ترا آواز ده
لاتجهدن قد بلغ فی ارضک السیل زباه.
ادیب.