بلفیقی

«لغت نامه دهخدا»

[بِلْ لِ ] (اِخ) (680- 771 ه . ق.) محمد بن محمد بن ابراهیم بن الحاج السلمی بلفیقی، مکنی به ابوالبرکات و مشهور به ابن الحاج. قاضی و مورخ و از بزرگان اندلس در حدیث و ادب بوده است. او راست: اسماء الکتب و التعریف بمؤلفیها، الافصاح فیمن عرف بالاندلس بالصلاح، مشتبهات مصطلحات العلوم، العذب الاجاج، شعر من لاشعر له، و سایر تألیفات. (از الاعلام زرکلی ج 7 ص 269 از فهرس الفهارس و جذوه الاقتباس و الدرر الکامنه).