«لغت نامه دهخدا»
[بَ ] (ص نسبی) بلقایی. منسوب به بلقاء که شهریست در ناحیهء شام. (از الانساب سمعانی و اللباب فی تهذیب الانساب). رجوع به بلقاء شود.
