بلک

«لغت نامه دهخدا»

[بِ لِ] (اِ) تشبث و چنگ درزدن به چیزی یا به کسی. (از برهان) (از هفت قلزم) (از آنندراج) :
اگر عقاب سوی جنگ او شتاب کند
عقاب را به بلک بشکند سرین و دو بال.
فرخی.