«لغت نامه دهخدا»
[بُ لَ گَ / گِ] (نف مرکب)بلندگراینده. کنایه از کسی است که میل عظمت و بزرگی کند. (برهان) (آنندراج). بزرگی خواه. بلندپرواز. و رجوع به بلندی گرای شود.