بلندی گرای

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لَ گَ / گِ] (نف مرکب)بلندی گراینده. بلندگرای. آنکه گرایش و میلان او به بلندی و رفعت باشد. (آنندراج) :
سری کز تو گردد بلندی گرای
به افکندن کس نافتد ز پای.نظامی.
|| کجی چیزهای بلند و مرتفع. (ناظم الاطباء). و رجوع به بلندگرای شود.