بلندی گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لَ گِ رِ تَ] (مص مرکب) به عظمت رسیدن. اوج گرفتن. اعتلاء. استعلاء :
دولت ترکان که بلندی گرفت
مملکت از داد پسندی گرفت.نظامی.
- بلندی گرفتن نام؛ شهرت یافتن. نامدار شدن :
بدو گفت دادم من این کام تو
بلندی بگیرد مگر نام تو.فردوسی.