«لغت نامه دهخدا»
[بَلْ لو عَ] (ع اِ) چاه سرتنگ در خانه که آب باران و جز آن در آن جمع شود، و جای دست و رو شستن. (منتهی الارب). سوراخی در وسط خانه. (از اقرب الموارد). بالوعه. بلاعه. ج، بَلالیع. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و رجوع به بالوعه و بلاعه شود.