بندگانه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ / دِ نَ / نِ] (ص نسبی، ق مرکب) بنده وار. درخور بنده. همچون بنده :جواب آوردند سخت نیکو و بندگانه با بسیار تواضع و بندگی. (تاریخ بیهقی).
پس چرا صدمرده اندر ورد او
برنگردی بندگانه گرد او.مولوی.