بندور

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) نفس منطبعه را گویند که آن قوت متخیلهء افلاک است و جمع آن بندوران باشد. (برهان) (آنندراج). از لغت دساتیری است. رجوع به فرهنگ دساتیر ص236 شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر