بند و گشای

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دُ گُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) بند و گشاد. حل و عقد :
چنین تا ز تقدیر حکم خدای
که بی حکم او نیست بند و گشای.
شمسی (یوسف و زلیخا).
ز سختی و سستی و بند و گشای
که دیدند پیغمبران خدای.
شمسی (یوسف و زلیخا).
نصیحت است مرا بر تو گرچه خصم منی
به خصم خویش نمودن خطاست بند و گشای.
سوزنی.