بنده گشتن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ / دِ گَ تَ] (مص مرکب) رام گشتن. مطیع شدن :
بی طاعتی داد این جهان پر از نعیم بیمرش
و این بی کناره جانور گشتند بنده یکسرش.
ناصرخسرو.
نیک بیندیش که از حرمت این عرش بزرگ
بنده گشته است ترا فرخ و پیروزه جماش.ناصرخسرو.
هر فریقی مر امیری را تبع
بنده گشته میر خود را از طمع.مولوی.