بنزوات

«لغت نامه دهخدا»

[بَ زُ] (اِ) مأخوذ از فرانسه(1). ملحی که از اسیدبنزوئیک حاصل گردد. (ناظم الاطباء) (از فرهنگ فارسی معین). بنزوآت دو سدیم(2)
04/144 CooNA =5 H6C
افیسینال گرد سفید انیدر (خشک) است. محلول یک در ده آن خنثی و یا در مقابل تورنسل کمی قلیایی میباشد. در 8/1 قسمت آب 20 زینه و 4/1 قسمت آب جوشان و 49 قسمت الکل 90 زینه و 5/3 قسمت گلیسیرین محلول است. (کارآموزی داروسازی ص143).
(1) - Benzoate.
(2) - Benzoate de sodium.