بنگه تیر

«لغت نامه دهخدا»

[بُ گَ هِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از برج جوزا. (غیاث) (آنندراج) :
بنگه تیر از او شود روضه صفت بتازگی
خرگه ماه از او شود خلدوش از منوری.خاقانی.