بنیان کردن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ کَ دَ] (مص مرکب) بنیاد کردن. بنیاد نهادن :
دین حق را مردمی دان جانْش علم و تن عمل
عاقلان مر بام حکمت را همین بنیان کنند.
ناصرخسرو.