«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (اِخ) (254 - 292 ه . ق .) طولون از غلامان امرای سامانی است که او را حکمران سامانی بخارا بعنوان هدیه پیش مأمون فرستاد و طولون نزد مأمون در بغداد و سرمن رآی (سامره) به مناصب عالیه رسیده بود. پسرش احمد در سال 240 ه . ق . حائز مقامات پدر شد و در 254 ه . ق . به نیابت حکومت مأمور مصر گردید و چیزی نگذشت که در آنجا خود را مستقل اعلان نمود... امرای طولون در تاریخ به حشمت و شکوه پای تخت خود القطائع (مابین الفسطاط و محل القاهره) و آثار و ابنیهء خیریه معروفند. اولین آنها احمدبن طولون 254 ه . ق . و آخرینشان شیبان بن احمد است که در سال 292 ه . ق. بدست حکام خلفای عباسی منقرض گردیدند. (از طبقات السلاطین ص58). رجوع به فرهنگ فارسی معین و طولون شود.