بؤبؤ

«لغت نامه دهخدا»

[بُءْ بُءْ] (ع اِ) سرمه دان. (آنندراج) (تاج العروس). سرمه دان. (ناظم الاطباء). بعضی آنرا یؤیؤ خوانند. || اصل. (آنندراج): هو بؤبؤالکرم؛ او اصل کرم است. و کذلک هو بؤبؤالمجد؛ او اصل مجد است. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). اصل مردم و جز او. (مهذب الاسماء). || مهتر زیرک. (آنندراج) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || بدن ملخ. (آنندراج). || مردم چشم. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || میانهء چیزی. (آنندراج) (ناظم الاطباء). || دانشمند. (ناظم الاطباء).